Full Lyrics
Ad perennis vitae fontem mens sitivit arida,
Claustra carnis praesto frangi clausa quaerit anima,
Gliscit, ambit, eluctatur exul frui patria.
Dum pressuris ac aerumnis se gemit obnoxiam,
Quam amisit, dum deliquit, contemplatur gloriam;
Praesens malum urget boni perditi memoriam.
Nam quis promat summae pacis quanta sit laetitia,
Ubi vivis margaritis surgunt aedificia,
Solis gemmis pretiosis haec structura nectitur;
Auro mundo, ceu crystallo, urbis via sternitur;
Flos perpetuus rosarum, ver agit perpetuum;
Candent lilia, rubescit crocus, sudat balsamum.
Pigmentorum spirat odor, liquor est aromatum;
Pendent poma floridorum non lapsura nemorum.
Non alternat luna vices, sol, vel cursus siderum;
Agnus est felicis urbis lumen inocciduum;
Illic sancti Post triumphum coronati jubilant,
Et prostrati pugnas hostis jam securi memorant.
Omni labe defaecati, carnis bella nesciunt;
Caro facta spiritalis et mens unum sentiunt;
Pace multa perfruentes, scandalum non perferunt.
Vitalem vivi fontis hinc hauriunt dulcedinem.
Inde statum semper iidem existendi capiunt,
Clari, vividi, jucundi, nullis patent casibus:
Absunt morbi semper sanis, senectus juvenibus.
Unum volunt, unum nolunt, unitas est mentium.
Licet cuique sit diversum pro labore meritum,
Caritas hoc facit suum quod dum amat alterum:
Proprium sic singulorum commune fit omnium.
Ubi corpus, illic jure congregantur aquilae,
Quo cum angelis et sanctae recreantur animae.
