Full Lyrics
Original tekst
Con ick my om u hals soo menighmalen winden,
en ghy my wederom met soo veel krullen binden,
in u sneewitten arm, als wel den wijnstock spreyt,
alwaer hy ons den Olm sijn jonghe telgen breyt.
Moght ick het honighsoet staegh aen u lippen rapen:
dan sou noch lust, noch sucht tot eeten of tot slapen,
noch wat ons lieffelijcks den milden Hemel gaf,
my locken, Roosemond, van uwe lipjes af.
Wy souden om de vlam van onse min te blussen,
ons moorden omderlingh met vriendelijcke kussen,
soo lange tot u ziel, geselschapt met de mijn,
sou aen het doode veer in Charons schuytje zijn.
Dan souden wy terstont dan gheraecken in de weyen,
daer sich in stage vreught den Adel gaet vermeyen,
daer 't Heldelijck geslacht ontrent haer Vrijsters sweeft,
wiens oude oude minnevier noch in haer borsten leeft.
Daer't brave Joffrouvolck of met haer Helden dansen,
of singen in een dal, of vlechten myrten kransen.
Daer door de dichte blaen den soeten Zephir queelt,
en 't groene Laurenloof met sijnen schaduw speelt;
daer't altijt Lenten is, daer roose bloempjes
blasen haer soeten aessem, om de zieltjs mee te asen.
Daer sou de blijde schaer van hare plaets opstaen,
en in haer saligh rijck ons vriendelijck ontfaen,
en beyde boven aen op hare stoelen setten,
op kussens van Narcis en sachte violetten.
En niemant souder zijn, hoe grooten Heer of Vrouw,
die ons de hooghste plaets niet garen geven sou.
